Lied 258 uit de nieuwe liederenbundel is al meer dan 150 jaar één van de geliefdste liederen in christelijke kringen. Het werd in mijn jeugd zo vaak gezongen dat ik er een afkeer van kreeg. Later, toen ik me met de tekst ging bezighouden, ontdekte ik de grote waarde van dit eenvoudige lied. Je hoeft het maar een paar keer te horen en te zingen en je kent het uit je hoofd en daarmee heb je je een schat eigen gemaakt.
Welk een vriend is onze Jezus, die van schuld en zonde redt.
Welk een voorrecht , onze noden Hem te brengen in ’t gebed.
Zo wij dikwijls vrede derven, nood’loos dragen zorg en pijn,
’t is, als wij ’t gebed verzuimen, niet in zijn gemeenschap zijn.
Is daar velerlei verzoeking, drukt ons ’t lijden vaak terneer;
laat ons dat niet moed’loos maken, breng het biddend tot de Heer. Kunt u trouwer vriend ooit vinden, die u helpt bij ied’re tred? Al uw zwakheid kent de Heiland; breng ze tot Hem in ’t gebed.
Drukken zorgen u terneder, kwelt u droefenis of leed,
breng het biddend tot de Heiland, die de zijnen nooit vergeet.
En als vrienden u verlaten, ga tot Jezus die u mint
en vlucht in zijn liefdearmen, waar u troost en ruste vindt.
De vertaling uit het Engels is van luitenant-kolonel A. C. Bondam en hier en daar enigszins verouderd en voor jongeren soms onbegrijpelijk: vrede derven bij voorbeeld, dat ‘vrede moeten missen’ betekent, maar intussen ook klassiek.
Het verhaal van het ontstaan van de tekst is treffend. Joseph Scriven ontvluchtte, zoals miljoenen Ieren, in 1845, hij was 25, de hongersnood in zijn geboorteland, en vestigde zich in Canada. Zijn leven werd getekend door tragische gebeurtenissen waardoor hij aan droefgeestigheid ten prooi was. Op de vooravond van wat zijn trouwdag zou worden, verdronk zijn bruid. Zijn verdriet leidde tot zijn bekering en hij wijdde zijn verdere leven aan zorg voor armen en behoeftigen; zo zaagde hij houtblokken voor arme weduwen en zieken die hem er niet voor betalen konden. Een tyfusaanval bracht hem in een zodanig verwarde toestand dat hij in een meer terecht kwam en verdronk (1886).
Zijn lied, op een melodie van een mij onbekende componist, stond vanaf het moment dat William Booth’ Christelijke Zending Leger des Heils ging heten, 1878, in het eerste Salvation Army Songbook. Op de plek waar Scriven aanspoelde, richtte het Canadese Leger des Heils een drie meter hoog granieten monument op, waar in de steen de drie coupletten van Scrivens tekst gegraveerd staan. Scriven stond niet bekend als dichter, en het was een verrassing dat een vriend, tijdens een ziekte van Scriven, de tekst tussen zijn papieren ontdekte. Hij had het al 31 jaar eerder voor zijn moeder geschreven toen die in diepe droefheid verkeerde.
John J. Allen, Chef van de Staf tijden het generaalschap van Albert Orsborn, vertelde dat zijn moeder als een meisje van 17 in Nottingham op een brug stond en zelfmoord overwoog. en daarvan werd weerhouden door het zingen van een groepje heilssoldaten. De tekst over de Vriend die Jezus is, redde haar leven en Jezus werd haar Vriend. Zonder veel opleiding werd ze officier in het Leger dat veel tegenstand ondervond van door kroegbazen betaalde kerels. In elkaar geslagen, werd ze gered door iemand die uiteindelijk haar echtgenoot werd.
Envoy F.P.W. van Zaalen
| < Vorige | Volgende > |
|---|
